Te jong om bij ons weg te gaan.


Te jong om bij ons weg te gaan,
maar je heb het toch gedaan.
Je hebt zó dapper tegen je ziekte gevochten,
maar de strijd was niet eerlijk.
Ik zeg nog vaak,
had hij nog maar wat langer kunnen blijven.
Je wilde zèlf nog niet en je vond het zelf ook véél te vroeg,
toch hebben we je moeten laten gaan.
We waren er bij de kids en ik,
hand in hand zaten we aan je bed.
Te wachten tot je "gehaald" zou worden,
toen voelden we een vreemde sfeer en beseften dat je "het licht" inmiddels zag.
Je moest toen echt gaan.
We voelden je wegglijden,
ik kon het absoluut niet aan.
Ik mis je ongelooflijk,nog elke dag,
en wens nog vaak dat ik het een en ander anders had gedaan.
Ik denk nog vaak "het spijt me zo"!
Het spijt mij dat je zo ziek was.
Het spijt mij dat ik je pijn en verdriet niet weg kon nemen.
Het spijt mij dat we niet samen oud konden worden.
Er is nog oneindig zoveel meer dat mij spijt.
En dat spijt mij!

~xxx~ Yours